วันนี้เปิดเพลงของป้าเจเน็ต
(ไม่ใช่ เจเน็ตเขียว!! เจเน็ต แจคสันโฟ้ย..)

ชอบประโยคนี้มาก...

Living everyday like it's my last.
I refuse to be stuck in the past
People actin' like machines.
Cause they're scared to live their dreams.
No not me..

ฟังแล้วคิดเลยล่ะว่าวันนี้เราทำอะไรอยู่วะ
อายุจะสามสิบแล้วยังไม่เป็นโล้เป็นพาย
ทำอะไรก็ไม่เป็น ไม่รู้อะไร(ง่ายๆ) อีกตั้งหลายเรื่อง
จบปริญญาโททางวิชาการ
แต่ในชีวิตจริง แม่งไม่รู้อะไรซักเรื่อง
อนุบาลมาก...อายเด็กโคตรๆ
จะทำอะไรก็เกรงนั่น นู่น นี่ ไปหมด
ชีวิตเป็นของเรานะ เดี๋ยวก็หมดอายุพอดี

คิดได้ดังนั้นก็เลย ...
เอาวะ list ออกมาให้หมดว่าชีวิตนี้อยากทำอะไรบ้าง
แล้วก็พุ่งไปเลย...ไม่ต้องสนใจใครแล้ว
อยู่คนเดียว ทำอะไรคนเดียวมาได้ตั้งนาน
แค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้
ไม่บอกหรอกนะว่าอยากทำอะไรบ้าง
ปล่อยให้อยากรู้ไปงั้นแหล่ะ ...(อ่ะ คัน คัน อยากรู้ คิคิ)

ใครว่าการฟังเพลง...ไร้สาระ 

ป้าเจเน็ตบอกว่า she จะใช้ชีวิตให้เหมือนเป็นวันสุดท้าย
และ she ก็เดินหน้าต่อไปไม่ติดกับอดีต
หลายคนใช้ชีวิตแบบหุ่นยนต์ อยู่ไปวันๆ
เพราะกลัวที่จะทำตามความฝัน..แต่ไม่ใช่ ป้าแก

ป้าแกเอ็นจอยกับการใช้ชีวิต
ชื่นชมกับความงามของชีวิต และสิ่งที่โลกจัดมาให้
she เอ็นจอยกับสายลม แสงแดด เสียงคลื่น
แม้กระทั่งรื่องธรรมดาๆ ในชีวิตประจำวัน
รวมทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของผู้คน

she เอาความงามพวกนี้มาเติมเต็มหัวใจ
เพื่อให้ชีวิตมีความสุขและเดินหน้าทำความฝันให้เป็นจริง
อย่ากลัวไปเลยที่จะใช้ชีวิต...

"ถ้าอยากให้ฝันเป็นจริง ลงมือทำเสียแต่บัดนี้
หาแรงบันดาลใจ แล้วลงมือเลย..."

 If you wanna find the paradise
Do it now never too late to try
Lose your inhibitions
Let your inspiration set you free