ลองจินตนานการว่าคุณยืนอยู่ที่ริมหน้าผา

ก้มลงมองเบื้องล่าง...เป็นเหวลึก

 

ที่ก้นเหวนั้นมีทุ่งดอกไม้สีเหลือบรุ้ง

 

แต่รอบๆ ทุ่งดอกไม้นั่น

มีโครงกระดูกกระจายเกลื่อนกลาด

...คงมีคนตกลงมามากมาย...

 

ณ เวลานั้น ... คุณกำลังประมวลผลข้อดีข้อเสีย

ระหว่างการโดด กับ ไม่โดด

 

ถ้าโดดลงไป เราก็จะได้จับได้ดมดอกไม้นั่นใกล้ๆ

แต่...มันต้องเจ็บแน่ๆ...

 

อื้ม ท่าทางอันตรายเกินไป

เก็บชีวิตไว้ทำอย่างอื่นดีกว่า

 

แต่...หูยยยยย ดอกไม้สวยนะ....หอมด้วย

...เอาไงดีว้า...

 

นี่แหล่ะ "หน้าผาซิตูเอชั่น" ของคุณริกา

พูดภาษาชาวบ้านก็คือ

อาการสองจิตสองใจ เอาไงดีฟะ นั่นเอง

 

ส่วนคุณริกา

...ก็ไม่โดดน่ะสิ...

แถมจะเดินหนีไปซะงั้นเลยด้วย

 

เรื่องไร จะต้องมานั่งเจ็บตัว

คนมันลงไปตายซะตั้งเยอะ เห็นมั้ยนั่น

 

คุณอาจจะเถียงว่า ถ้าโดดลงไป

อย่างน้อยก็ยังได้กลิ่นดอกไม้นั้นบ้าง

มีความสุขชั่ววินาทีก็ถือว่าคุ้ม

...ถึงตายก็ยอม...

 

คุณริกาไม่คิดอย่างนั้นสิคะ

ก็เลยต้องมานั่งซัฟเฟอร์

ฉันยอมทนอยู่กับความรู้สึกเสียดาย

ฉันยอมทนอยู่กับสิ่งที่เป็น

เพื่อจะได้ไม่ต้องมาเจ็บตัว

กับสิ่งที่เรามองเห็นผลของมันอยู่แล้ว

 

ก็เลยเป็นอย่างที่เห็นนี่แหล่ะ

 

"หน้าผา ซิตูเอชั่น"

 

...จบ...