แปลกใจตัวเองอยู่ว่าทำไมชีวิตมันมึนๆ

เหมือนมันไม่ไปไหน ไม่มีอะไรเปลี่ยน

วันนี้ยังคงเหมือนเมื่อวาน

เมื่อวานก็เหมือนเมื่อสองเดือนที่แล้ว

และสองเดือนที่แล้วก็เหมือนครึ่งปีที่ผ่านมา...

...เซ็งเป็ด... 

มีสิ่งใหม่ๆ ผ่านเข้ามาตั้งมากมาย

แต่ก็งั้นๆ ผ่านมาก็ผ่านไป...ไม่สนใจ...

ไม่อยากเก็บไว้... ไม่อยากใส่ใจ ...

ไม่อยากรู้สึกอะไรกับมัน  

... ไม่น่าเชื่อว่าจะ "เฉยๆ" ได้ ...  

พระพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า...  

"การเห็นสิ่งที่ไม่รักนั้นเป็นทุกข์  

การไม่เห็นสิ่งที่รักนั้นก็เป็นทุกข์  

อย่าปล่อยให้สิ่งใดกลายเป็นที่รัก  

เพราะการพลัดพรากจากสิ่งที่รัก  

เป็นสิ่งที่ไม่ดีเลย..."

...เราพิสูจน์แล้วว่าเป็นจริงทุกประการ...

ดังนั้น ต่อจากนี้ไป  

จะไม่มีอะไรที่เป็นที่รัก...ที่ชอบ...อีกต่อไป  

เพราะเราเข้าใจแล้วว่ามันเป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดทุกข์  

อะไรจะมา...ก็มา  

อะไรจะไป...ก็ไป  

...ตามใจเถอะ...  

ฉันไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว 

เป็นอะไรที่ฉันไม่เข้าใจ
ทุกทีเวลาที่เธอนั้นเศร้า เธอจะมาปรับทุกข์กันซะยาว
เกี่ยวกับเขาที่ทำตัวหมางเมิน

แต่แล้วก็ไม่นานที่เธอกับเค้าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม
สุดท้ายก็อย่างเคย แบบเดิมที่ฉัน ต้องอยู่เพียงคนเดียว

แล้วฉันที่อยู่ตรงนี้เธอมองบ้างหรือเปล่า
ทุกคราวที่เธอเหงาใจ กี่ครั้งที่มองข้ามฉันไป

โปรดอย่าลืม เวลาเธอยิ้มเธอมีเขา
แต่เวลาเธอเหงาก็ยังมีฉันอยู่....
หากเธอผิดหวัง...
ไม่เป็นไร อย่างน้อยเธอยังมีฉันอยู่กับเธอ

โปรดอย่าลืมว่ายังมีฉันอยู่ตรงนี้
เฝ้ารอเธอมาหลายปีฉันคอยแค่โอกาส
ให้ไม่ใช่เขา แต่เป็นฉัน...กับเธอ

รอต้องรออีกนานไหม ต้องรออีกนานเท่าไหร???
มองเธอมองมาบ้างไหม ทุกครั้งที่เธอเคยมองข้ามไป

และคงเป็นฉันคนเดียวที่ต้องรอ...รออยู่แบบนี้
ต้องอยู่คนเดียวแบบนี้ทุกที ...
เธอเข้าใจหรือรึเปล่า

-------------------------------

เอามาให้ฝึกร้องกันนะคะ
ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับชีวิตทั้งสิ้น
(ไม่ต้องเดาให้เมื่อยตุ้ม)

... ชอบ น่ารักดี ...

วันนี้เปิดเพลงของป้าเจเน็ต
(ไม่ใช่ เจเน็ตเขียว!! เจเน็ต แจคสันโฟ้ย..)

ชอบประโยคนี้มาก...

Living everyday like it's my last.
I refuse to be stuck in the past
People actin' like machines.
Cause they're scared to live their dreams.
No not me..

ฟังแล้วคิดเลยล่ะว่าวันนี้เราทำอะไรอยู่วะ
อายุจะสามสิบแล้วยังไม่เป็นโล้เป็นพาย
ทำอะไรก็ไม่เป็น ไม่รู้อะไร(ง่ายๆ) อีกตั้งหลายเรื่อง
จบปริญญาโททางวิชาการ
แต่ในชีวิตจริง แม่งไม่รู้อะไรซักเรื่อง
อนุบาลมาก...อายเด็กโคตรๆ
จะทำอะไรก็เกรงนั่น นู่น นี่ ไปหมด
ชีวิตเป็นของเรานะ เดี๋ยวก็หมดอายุพอดี

คิดได้ดังนั้นก็เลย ...
เอาวะ list ออกมาให้หมดว่าชีวิตนี้อยากทำอะไรบ้าง
แล้วก็พุ่งไปเลย...ไม่ต้องสนใจใครแล้ว
อยู่คนเดียว ทำอะไรคนเดียวมาได้ตั้งนาน
แค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้
ไม่บอกหรอกนะว่าอยากทำอะไรบ้าง
ปล่อยให้อยากรู้ไปงั้นแหล่ะ ...(อ่ะ คัน คัน อยากรู้ คิคิ)

ใครว่าการฟังเพลง...ไร้สาระ 

ป้าเจเน็ตบอกว่า she จะใช้ชีวิตให้เหมือนเป็นวันสุดท้าย
และ she ก็เดินหน้าต่อไปไม่ติดกับอดีต
หลายคนใช้ชีวิตแบบหุ่นยนต์ อยู่ไปวันๆ
เพราะกลัวที่จะทำตามความฝัน..แต่ไม่ใช่ ป้าแก

ป้าแกเอ็นจอยกับการใช้ชีวิต
ชื่นชมกับความงามของชีวิต และสิ่งที่โลกจัดมาให้
she เอ็นจอยกับสายลม แสงแดด เสียงคลื่น
แม้กระทั่งรื่องธรรมดาๆ ในชีวิตประจำวัน
รวมทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของผู้คน

she เอาความงามพวกนี้มาเติมเต็มหัวใจ
เพื่อให้ชีวิตมีความสุขและเดินหน้าทำความฝันให้เป็นจริง
อย่ากลัวไปเลยที่จะใช้ชีวิต...

"ถ้าอยากให้ฝันเป็นจริง ลงมือทำเสียแต่บัดนี้
หาแรงบันดาลใจ แล้วลงมือเลย..."

 If you wanna find the paradise
Do it now never too late to try
Lose your inhibitions
Let your inspiration set you free